In week 31 is Roel naar Roemenie geweest met hulpgoederen. Het kwam door een gesprek met Charles Buiter een paar maanden geleden. Charles vertelde over zijn hobby om hulpgoederen met de vrachtwagen weg te brengen en Roel leek dit ook wel leuk. Omdat Charles niet kon mocht Roel mee. Hij was hier zo enthousiast over dat hij de 2 weken erna over haast niets anders meer kon praten. Dus toen er nog een auto die kant op kon, werd Roel gevraagd ook deze te brengen. Dit keer met mij samen. Wat een ervaring. Charles bedankt voor de tip.

Dinsdag 11-8-2009

Roel heeft vandaag de auto geladen. Hij ging naar v.d. Heerik om daar de trailer vol te zetten.  Terwijl hij de auto aan het laden was belde Nel van toneelvereniging Contact om te vragen of wij eventueel ruimte in de loods hadden om tafels en stoelen van de lagere school in Oude Niedorp te bergen. Zij zouden in November nieuwe meubels krijgen maar hadden die nu al binnen. In December zouden de oude meubeltjes naar Polen gaan. Maar ja …. De corso dus geen plek. Ik gaf haar Roel z’n nummer omdat hij toch bij v.d. Heerik was. Misschien wat voor Roemenie? Binnen een half uur stonden de stoeltjes en tafels vanuit Oude Niedorp in onze trailer.image002

Zondag 16-8-2009

Morgen is het zover. We gaan hulpgoederen naar Roemenie brengen. Roel heeft gisteren de trailer opgehaald samen met Geert. Gelukkig zag  Ed Vos (een chauffeur bij v.d. Heerik) dat de spatborden klem kwamen onder de trailer dus zijn die er afgehaald. Dan maar zonder.

De trailer zit staand vol. Zelfs de spullen van oma Trudy kunnen er maar net aan bij gepropt worden.

Ik ben de hele dag aan het studderen om de spullen bij elkaar te zoeken. Het gebeurt tegenwoordig niet zo vaak meer dat we samen een hele week op de auto weggaan. Al 12 jaar niet meer. Maar de rest gaat ook door dus de was weg, vaatwasser leeg, koelkast opruimen enz. En dan hebben de kinderen ook nog iets meer aandacht nodig als normaal.

We krijgen een auto mee van Spaansen. Wel leuk hoor om met een “eigen” auto weg te kunnen. Het had wat voeten in aarde maar goed we hebben er 1 met 2 bedden en een normale tacho. (ik heb nog geen bestuurderskaart). We krijgen de BN-LB-18 mee.

Beddengoed erin en slaapzakken voor nood want het is daar nu 31˚. Wat te knabbelen en te drinken en dan moet het toch goed komen.

Qua kleding hebben we niet veel nodig. Het weer is daar nu goed dus een paar korte broeken, een jurkje en een lange broek voor de zekerheid.

We hebben bij moeders gegeten met de kids. Hun spullen staan daar al. We bleven iets langer dan gepland en dus kon ik de mannen zelf te bed leggen. Moeilijk, moeilijk, moeilijk maar goed het is voor een goed doel zullen we maar zeggen. Morgen hebben ze hun eerste schooldag weer dan zullen ze ons niet meer zo missen. Al ik had ze graag zelf de eerste dag naar school gebracht. Ik zal ze missen ons demolitionteam.

Op dit moment is het 00.40 uur. De koelkast moet morgen nog in de auto en de laatste spullen (kussens enz.) en dan kunnen we gaan. Nog een borrel/biertje en dan douchen en slapen want om 3.30 uur gaat de wekker. We willen om 4.00 uur gaan rijden. Ik mag dan in de auto verder slapen want zeg nou zelf 4.00 uur is toch geen tijd. Maar ja na 4 ½ uur ben ik dan toch echt aan de beurt. Ik heb er zin in, maar aan de andere kant…..komen we misschien in Kiel Duitsland uit omdat ik faliekant de verkeerde kant op rij? Kan ik nog wel omgaan met zo’n spul? Het is al zo’n tijd terug. Nou ja, het is net als fietsen zeggen ze, je verleert het niet. We zullen zien.

 

Maandag 17-8-2009

’s Ochtends 4 uur. Ik ben verbazend wakker. Koffiepot aan, de laatste spullen erin en dan kunnen we weg. Om 4.30 uur gaan we rijden met een volle thermos koffie.

Roel begint natuurlijk en zo kan ik de kunst nog even afkijken. Na +/- ½ uur kijk ik niet meer en ga ik toch maar weer slapen. Voorbij Dortmund maakt Roel mij weer wakker. Het is dan 8.30 uur en moet ik er zo aan geloven. Een kop koffie en daar ga ik. Natuurlijk valt het alles mee. Het gaat weer als vanzelf op de snelweg. Roel maakt broodjes en ik krijg nog een bakkie.

Alles gaat prima. We zien veel politie op de Duitse wegen maar dat is altijd zo. Alleen rijden we dit keer zonder spatborden en achterverlichting en voor het eerst zonder Maut (Duitse wegenbelasting). Maut is niet nodig als je met hulpgoederen rijdt, maar dat wist de stichting niet. We houden dus de polizei goed in de gaten maar er gebeurt gelukkig niets.image008

Ik mag het eerste stuk dat ik rij alles snelweg rijden en om 12.45 uur neemt Roel het stuur weer over.

Om 16.53 uur komen we aan bij de Oostenrijkse grens waar ons kastje voor hun wegenbelasting omgezet moet worden naar ons kenteken. Daar mag ik dan ook eindelijk weer roken en na deze stop gaat het Oostenrijk in. Ik neem het stuur weer over en we rijden door tot aan Oed. Daar is een autohof genaamd “Oldtimer”. We gaan lekker douchen en eten. Het is dan 19.30 uur en we gaan nog een stukkie. Om 22.00 uur zijn we Wenen voorbij en gaan we slapen. Het is erg warm en benauwd dus nemen we voor de auto nog een biertje/borrel en dan te bed. We hebben er op dat moment 1285 km op zitten.

Dinsdag 18-8-2009

Om 6.45 uur gaan we eruit. Een nieuwe dag is begonnen. We kopen nog een bakkie koffie en gaan rijden. We hebben nog een endje te gaan vandaag. Om 7.15 uur rijden we weg. In de auto eten we een broodje. Om 8.20 uur staan we bij de grens van Hongarije. Leuk om dat ook weer eens te zien.(Weet je nog: Hier zaten die Nederlanders met hun chauffeurscafé en daar stonden we met de trailer na de F1 enz.) Na een vignet gekocht te hebben gaan we Hongarije in. Roel rijdt en hij stopt in Budapest bij de M1 outletstores. We gaan shoppen. We hebben tenslotte vakantie. Roel geeft een bult geld uit aan een pak van JOOP!, overhemden en broeken. Maar goed, hij moet het toch hebben dus waarom nu niet.

We staan daar van 10.30 uur tot 13.15 dan is het mijn beurt weer. Het eerste stuk is het nog snelweg maar dan wordt het minder. We gaan de snelweg af en de wegen worden vaak 2 baans. Hier rijden ook af en toe fietsers en zo dus is het opletten geblazen. Ik rijd de eerste tijd weer met klamme handjes maar dat word al snel weer beter als ik weer doorheb hoe het inhalen enz. ook al weer moest met een vrachtwagen (na een bijna foutje)

Om 18.00 uur zijn we bij de Roemeense grens. We rijden naar een tankstation waar we kunnen tanken, een vignet kopen en vooral plassen! Het tanken ging prima natuurlijk maar toen Roel wilde betalen met de DKV pas hadden we een probleem. Het kenteken van de auto kwam niet overeen met de gegevens op de pas. Na overleg kon de pas wel gebruikt worden als er een fax van v.d. Heerik werd gestuurd. Dit akkefietje koste ons wel een uur maar goed. We hebben in de tussentijd op het terras een colatje gedronken en we hebben tenslotte vakantie…..dus wat maakt zo’n uurtje nou uit.

[endif]Als we hierna weer gaan rijden worden de wegen echt slechter. Charles Buiter is al meer in Margitha (het einddoel voor vandaag) geweest en had ons goed uitgelegd hoe we moesten rijden met hulpgoederen, landbouwmachines enz. Charles rijdt al een tijdje voor de stichting en door hem zijn we ook aan deze “klus” gekomen.

Om 19.45 uur komen we, na veel gehobbel, in Margitha aan, waar we worden ontvangen door Harmen en Jannie. Zij wonen hier en hebben een akkerbouwbedrijf. Hier zullen we een gedeelte van de auto lossen. Zij zorgen er dan voor dat het bij de goede mensen terecht komt. Harmen en Jannie wonen al jaren in Roemenie, maar zijn een paar jaar terug dit bedrijf gestart met hulp van Henk v.d. Heerik.

Er zit een grote zigeunergroep in de buurt. Veel van de mensen uit die groep werken hier en een gedeelte van de spullen die wij mee hebben gaan daar ook heen. Het bedrijf is erg groot. De oude loods van v.d. Heerik is hier weer opgebouwd(4000 m2 en o.a. gebracht door Charles) en er zijn kassen naast gebouwd voor paprika en tomaten. Ook zijn er 2 nieuwe gebouwen neergezet. 1 woonhuis en een gebouw met 2 appartementen en een groepsverblijf. In een van de appartementen mogen wij een paar dagen bivakkeren.

Na een praatje krijgen we eten van Jannie. Lekker buiten op de veranda. Het heeft hier vandaag even gehoosd. Het is duidelijk te zien aan de gootjes water die over de grond lopen. Na een kop koffie gaan we ons appartement bekijken. Het ziet er keurig uit. Onze bedjes zijn al opgemaakt dus kunnen we onze spullen uit de auto gaan halen. Na nog een paar biertjes/borrels op “onze” veranda gaan we slapen. We hebben vandaag 589 km gereden. In totaal hebben we op dat moment 1874 km afgelegd in 24 ¼ rijuren. Dat is volgens mij gemiddeld 77 km per uur en dus is het erg goed gegaan.

Woensdag 19-8-2009

 

Vanmorgen werden we wakker doordat Harmen voor het raam stond. Het is voor ons dan 6.45 uur maar hier is het “al” 7.45u. Op een bedrijf dus al lang tijd om aan de gang te zijn. De mannen waren al begonnen met lossen dus kleren aan en helpen/foto’s maken. Oma Trudy’s spullen gaan hier uit de auto, maar ook de tafels en stoeltjes van de school uit Oude Niedorp. Na ongeveer 1 ½ uur zijn de spullen voor hier eruit en kan de auto weer dicht. Dan kunnen wij aan het ontbijt beginnen. Hier in het appartement staat een Senseo en een waterkoker. Dat wisten we dus daar hadden we al rekening mee gehouden. Na een rustig ontbijt hebben we gedoucht. Natuurlijk stond ik halverwege zonder water omdat het voorraadvat leeg was maar goed na een stief kwartiertje kon ik mijn douche afmaken.image010

Roel liep op dat moment een rondje met Jannie over het bedrijf. Zij vertelde hem van alles zodat hij dat een ½ uur later weer aan mij kon vertellen toen wij een ronde liepen. Ook zijn we naar een meer hier toegelopen. Je mag daar wel vissen maar als je iets vangt en je wilt die meenemen moet je hiervoor betalen aan degene van wie het meer is. Zo werkt dat hier nu eenmaal. Maar we hadden geen hengel mee dus dat ging niet. (Gelukkig want ik houd niet van vissen of vis). Nadat we het hele end weer teruggelopen waren hebben we voor het eerst naar huis gebeld. Ff kijken hoe het daar met de mannen ging. Natuurlijk was alles goed.

 

Daarna hebben we de Subaru van Jannie geleend om de omgeving te verkennen en zijn we de mestwagen van het bedrijf gevolgd. Deze mestwagen is hier in April 2009 heen gebracht. Er staat een trekker van v.d. Heerik voor en de combinatie brengt mest van een Amerikaans varkensbedrijf naar het land van Harmen en Jannie.

[endif]Daarna zijn we achter de auto aan gereden om bij de laadplaats te gaan kijken. Hier zagen we op de heuvel allemaal kleine hokjes staan. We hebben vakantie en wilden de omgeving bekijken dus….ff kijken. Het bleken een soort kleine kapelletjes te zijn. Het verhaal van de kruisiging van Christus liep in 5 stappen tot aan een klein kerkje op de top van de berg. Daar stonden 3 grote kruizen met 3 beelden ervoor en het kerkje zat vol met icoontjes.

[endif]

Natuurlijk moesten hier foto’s van gemaakt worden voor Tante Ada. Degene die het kerkje leidt vroeg mij om te bidden in het Nederlands terwijl zij dat in het Roemeens deed. Ik moest wel weer even nadenken maar ze verstond mij toch niet dus zolang het op een gebed leek ging het goed. Helaas hadden we geen geld bij ons en konden we dus geen donatie doen voor het kerkje. Wel kregen we een icoon mee met de belofte dat ze zou bidden voor onze gezondheid.

Na de hobbelige weg naar beneden veilig te hebben gereden zijn we naar Margitha gegaan. Na wat boodschappen gehaald te hebben gingen we eten in restaurant Boema. Het is een restaurant dat ons aangeraden is. Hier kun je gerust uit eten gaan want het diner heeft ons 73 Lei/RON gekost. Dat is omgerekend €18,25. Het was onderhand 20.00 uur wat in Roemeense tijd 21.00 uur is. Dus terug naar het appartement. Koffie en een borrel toe en Roel lag lekker op tijd te bed. Ik heb nog een tijdje zitten lezen op het veranda en ben, na de sterren bewonderd te hebben, ook naar bed gegaan.

Donderdag 20-8-2009

Vanmorgen werd ik wakker door een ambulance die hier langs reed. Wat een herrie. (anders komen ze niet boven de herrie van paard en wagen uit, denk ik) Lekker omdraaien dacht ik maar dat ging mooi niet door. Roel was er al uit, dus de koffie stond klaar voor me. Vandaag gaan we weer rijden naar Breaza. Daar gaat de rest uit de wagen.

Nadat het ontbijt op was hebben we het appartement opgeruimd. Ik had een broek uit 1 van de dozen gekregen maar deze was te groot. Gelukkig was Jannie net de kleding aan het nakijken dus kon ik even grutten. Ik mocht van Jannie nog wat kleding meenemen als ik dan maar beloofde dat het terug naar Roemenie zou gaan als ik het niet meer draag. Dus nog wat leuks uitgezocht en in de tas gepropt. Hierna een snelle douche (dit keer niet in 2en) en de douche en vloeren gedweild.

Na afscheid genomen te hebben van Jannie gingen we op weg. Het eerste stuk is erg slecht. Ik rij en moet echt op het midden van de weg rijden en meestal niet harder dan 30 km/u. Na een hobbelige weg van een paar uur werd het beter en kon ik weer een beetje gas geven. Ik vind het wel eng dat er nu haarspeldbochten komen maar als je het eenmaal weer in de gaten hebt, is ook dat weer goed te doen. Onderweg moest ik +/- 5 keer stoppen voor een boemeltreintje. Die gaat dus ongeveer net zo snel als wij. Hij stopt gewoon midden op de weg. De bomen gaan gewoon 10 minuten voordat het treintje zal komen dicht. Wel leuk om aldoor het zelfde treintje te zien komen en gaan.

 

In Cluj nam Roel het stuur weer over. Hij zou doorrijden tot aan ons losadres.

Imola zwaait al vanuit de voordeur naar ons maar wij rijden  door het dorpje in, om de auto te keren. Vlak bij de school (gerenoveerd met geld van de v.d. Heerik foundation) kon Roel de auto keren. Als we de weg weer op willen rijden zitten we achter een kudde koeien die naar de boerderijen van het dorp gebracht werden. Dus moesten we erg rustig aan het stukje terug naar het huis van Chabi en Imola.

 

Chabi en Imola (en hun zoon van 7 maanden) hebben een soort kindertehuis in Breaza.  (www.casaioana.ro)  Het is een prachtig huis. Een huis wat in de, voor ons ondertussen bekende kleur, oranje is geschilderd. Hier hebben ze stromend water (80% van het dorp gaat gewoon nog naar de pomp). Het is een groot huis met meerdere slaapkamers voor de kinderen en voor hen een eigen badkamer.  De kinderen zijn door de weeks in dit kindertehuis en gaan in de weekenden naar hun eigen huis. Hier leren ze alle, wat wij denken, normale dingen, zoals eten met mes en vork (en mond dicht) en hoe ze zich moeten verzorgen. Dat wil zeggen dat ze zich moeten wassen, tanden poetsen, plassen op de wc enz. enz. Er zijn nu 4 kinderen in de leeftijd van 4/5 jaar en dit zullen er in de toekomst 8 moeten worden. Nu gaan ze naar ‘s morgens naar school (wat niet verplicht is in Roemenie) en leren ze dus lezen, schrijven enz.

Omdat het bij de tijd dat wij bij het kindertehuis aankwamen 18.30u (NT) was en dus voor hen 19.30 uur gingen we eerst eten. Imola had wortelen en doperwten met rijst en kip cordon blue. Mijn favoriet, dus helemaal goed. Roel houd niet van doperwten en doet suiker en boter over zijn rijst.

Tijdens het eten kwam Annemieke binnen. Zij woont hier 10 km vandaan en is een Nederlandse. Zij werkt in een zigeunerkamp en heeft daar een soort kinderdagopvang. 2 middagen in de week vangt ze daar kinderen op. 1 dag 4 tot 8 jarige en 1 dag 8 tot 12. Zij probeert haar kinderen te leren hoe ze zich moeten wassen enz. De meeste kinderen zijn niet zindelijk, maar hoe moet je dat weten als er in het hele dorp geen wc is. Sinds kort heeft zij een huisje vlak bij het zigeunerdorp en wil daar overdag +/- 6 kinderen naar toe brengen om ze wat persoonlijke aandacht te geven. De bedoeling is dat zij dit 3 * per week gaat doen met verschillende kinderen.( http://annemiekeinroemenie.waarbenjij.nu/)

Na het eten werd toch de trailer alvast maar gelost. Er werd een grote groep mannen opgetrommeld om te helpen en in no time stonden de operatietafel, de rolstoelen, de kleding, de rolators, dekbedden en tafels enz enz. gelost. Nadat de trailer leeg was en onze spullen in 1 van de kamers in het huis, hadden we een tijd lang geanimeerde gesprekken over het leven in Roemenie en in Nederland. Om 11.30 (NT) gaat iedereen naar bed.image028

Vrijdag 21-8-2009

Vanmorgen waren we er om 7.30 (NT) uit. Ik heb een woelige nacht achter de rug. Het is hier een kakofonie aan geluiden in het dorp. Blaffende honden, paard en wagens, en ’s morgens vooral veel hanen. Thuis is het ’s nachts bijna stil.(soms eendengeluiden of een vrachtwagen maar die horen we niet meer) Maar goed vannacht zal het wel beter gaan. Hier heeft bijna iedereen een hond (in een hok en waar ze zich niks van aantrekken) kippen, een varken en een groentetuin. Net als bij ons dus 40 jaar terug.

[endif]Na het ontbijt ging Roel kijken of hij de motor met zijspan van Maarten (37 jaar oud) aan de gang kon krijgen. Nadat de 2 delen van de motor (motor en zijspan) weer aan elkaar bevestigd waren en de verlichting was gemaakt ging hij hem uitproberen. Op de motor zonder helm. Na terugkomst vroeg hij Chabi of er meer van deze motoren te vinden zijn in Roemenie. Hij vond het echt een leuk ding en dat was goed te zien aan de pretlichtjes in zijn ogen. Als Chabi er een kan vinden is het wel wat waard om die naar Nederland te krijgen (wat niet zo erg moeilijk zal zijn omdat de auto’s meestal leeg terug gaan). Chabi gaat kijken of hij er 1 kan vinden die niet te duur is, maar dat zal wel meevallen.

Ik speel ondertussen met de kinderen (met z’n 4tjes met 1 knikker) en maak dan dit verslag. Zo dadelijk gaan we tussen de kleding zoeken naar kinderkleding voor 1 van de kinderen. Hij heeft thuis geen kleding, dus wil Imola hem wat mee geven.
Hierna hebben we 2 van de 4 kinderen naar huis gebracht. Andrea woont in de stad Reghin en het jochie brachten we ergens in de achterbuurt. Het is daar vreselijk in huis. Erg klein (+/- 3*3) en maar 1 kamer. Hier wonen ze, eten ze, slapen ze en spelen ze. Ook in de winter als het hier 20˚ kan vriezen. Het is erg smerig. Vieze dekens, smerige betonvloer, tafel vol met wat eens etensresten moeten zijn geweest, “etenswaar” open op de kast en BEESTJES. 
Moeder is niet thuis en dus laten we hem achter bij de buurvrouw.(deze lerares heeft ook geregeld dat hij door de week bij Chabi en Imola mag wonen omdat hij altijd alleen thuis was)
Daarna zijn we teruggereden naar “huis” om te eten en de andere 2 jongens weg te brengen. We leveren ze af bij een tante want hun moeder is verdwenen en pa is nog aan het werk. Hun huis is niet met de auto te bereiken en dus gaan de mannen van hier uit lopend verder. Het huis van tante is ook erg klein maar de mensen lijken blij. We krijgen Turkse koffie en omdat er visite zit, worden de kippen en de kat van het terras gejaagd met de bezem. Wel moest er eerst water gehaald worden uit een put 400 mtr verderop. Na de koffie moesten we het gravelpad weer rustig aan terug.

[endif]

Terug in het huis heb ik eerst een tijdje in de zon gezeten met mijn boek. Heerlijk vakantie houden. Nadat iedereen weer was aangeschoven bij de buitentafel hadden we weer erg leuke gesprekken en gingen we eten. Ook de tijd erna zitten we gezellig te praten en bekijken we nog even onze grote hobby van het moment. De corso. (www.bloemencorsowinkel.nl)  Om 23.00 uur (NT) gaat iedereen naar bed en ga ik nog even lezen in de tuin.

Zaterdag 22-8-2009

Vannacht heb ik met mijn MP3 op geslapen. Er staat een vertelboek op dus ben ik al luisterend in slaap gevallen. Toen ik wakker werd zat Roel achter de computer de krant te lezen. Ik draai me nog even om want de mannen zouden de motor van Maarten in de trailer gaan zetten en daarna hoef ik er pas uit. Na het ontbijt neem ik een snelle douche want we willen de hele dag op pad. 
Het is nu 22.15 uur(NT) maar ik wil eerst mijn verslag schrijven want we hebben zoveel gezien vandaag dat ik het op wil schrijven voordat ik het vergeet. We zijn vandaag naar zoutmijnen in Praid geweest. Op de heenweg stopten we bij de meren van Sovata. Deze meren zijn erg zout. Je kunt dus, net als in de Dode Zee, gewoon drijven in het water. Ook zijn er bergwanden met zoutpegels op de bergwand. Heel mooi om te zien.

Daarna zijn we doorgereden naar de zoutmijnen. Er zijn daar grotten zo onwijs groot. Volgens onderzoeken is het goed voor je omdat de lucht daar, vele meters onder de grond, erg zuiver is. Wij vinden het er muf ruiken en als er ramen waren gingen ze open, maar goed….Er zijn veel kinderen in de mijnen omdat het geneeskrachtig moet zijn. Het zou goed moeten zijn tegen eczeem, astma, vruchtbaarheid, reuma enz. Je ziet dat er mensen zijn die er regelmatig zijn. Ze hebben kaartspellen mee of badminton (er is  daar geen wind dus is het dan een leuk spel) boeken en laptops.

Buiten kopen we cadeautjes voor mijn moeder (voor de oppas) en voor de kids.  Chabi en Imola komen nog aan met een Hongaarse specialiteit. Het is een soort brood dat gebakken word op open vuur en lekker zoet. Het is heerlijk en ik wil het zeker hier ook uit gaan proberen. 
Na de mijnen moeten we beslissen wat we gaan doen…..door naar de bergen of terug naar de zoutmeren.

Het worden de zoutmeren. We moeten dan wel bikini’s, zwembroeken en handdoeken gekocht worden, maar die kosten daar niet erg veel.(€ 2,50 voor een spiderman handdoek. Weer een kadootje voor onze mannen) En op naar de meren. Wat een ervaring. Eerst doodeng maar als je je eraan overgeeft heel lollig. Je kunt er ECHT drijven. Buik omhoog en alles stilhouden en dan blijf je gewoon boven. Normaal zink je dan als een baksteen. Ik heb nog wel het idee dat Roel en ik ieder in een aparte kant van het meer terecht komen dus voel mij een stuk veiliger als ik zijn pink vasthoud terwijl ik mijn ogen sluit tegen het zoute water.

[endif]at doet zeer in je ogen)
Na een tijdje poedelen ga ik naar Imola. Zij is bij Milan en die neem ik dus even van haar over zodat ook zij kan zwemmen. Roel en Chabi liggen nog in het water en Imola kan dus op de schouders van Chabi mee”vlotten”. (zij kan wel zwemmen, maar durft het niet alleen, zelfs niet als je blijft drijven).

Nadat we het zout van ons afgespoeld hebben  gaan we eten in Restaurant Boema (ja de zelfde naam). We nemen allemaal een pizza. Heerlijk. Na het eten gaan we terug naar huis want dan is Milan het toch echt zat. Het is de hele dag goed gegaan maar om 20.00 uur(NT) is hij het toch echt zat. Hij is zo moe dat hij niet eens meer KAN slapen. Thuis nog een biertje toe en de rest ging slapen. Ik nam nog een biertje toe, in de tuin, met mijn boek.

Na 5 minuten lezen hoorde ik de honden verderop nog erger blaffen als anders en ik hoorde bellen zoals je die hoort in Oostenrijk. Koebellen. Het is dan donker en we zitten achter een hek (alle huizen zijn voorzien van een afscheidingshek) dus zie ik niet wat er aan de hand is. Als ik op de rand van het hek ga staan zie ik wat er loos is. Er komt een hele kudde schapen door het dorp met +/- 8 koeien erachter aan. Bij de kruising van het dorp bleven ze keurig wachten tot de “heidy” zei dat ze over mochten steken. Zelfs de auto die er op dat moment aankwam werd er keurig langs gelaten. GEWELDIG!!!! Volgens mij zie je dat in Nederland weinig meer. Een hele kudde schapen en koeien die ’s nachts door het dorp komen. Na een laatste sigaretje ben ik ook gaan slapen.

Zondag 23-8-2009

Imola en Chabi hebben vandaag een doopfeest. Omdat zij de peetouders zijn moeten ze er op hun paasbest uitzien. Imola is dus de deur al uit gegaan naar de kapper. Terwijl ik nog in mijn bedje lig, begint de kerk aan de overkant zijn klokken te luiden. Ik kon de pastoor (???) wel wat doen, maar ja… er maar uit dus. Tijdens ons ontbijt komt Imola inderdaad kompleet opgedoft weer thuis. Ook Chabi heeft een pantalon en overhemd met strop aan. Wel wat anders als zijn korte broek en T-shirt. We spreken weer met elkaar af om 15.30 uur die middag en daar gaan ze.

Annemieke zou ons om 11.00 uur komen halen om bij haar huisje en haar project te gaan kijken. We zijn eerst naar het zigeunerdorp geweest en wat je daar ziet is niet op een flapjap te beschrijven. Kinderen met alleen een T-shirtje aan of een maillot met shirtje. Roze of bloemen maakt niet uit. Kan voor jochies en meisjes. Als ze maar wat aan hebben. Ze leven daar met een heel gezin (incl. opa en oma) in 1 kamertje met 1 bed, een kleine tafel zonder stoelen, en soms een bankje. Alles is scheef en lek. Als we het nu bekijken is het mooi weer, maar in de winter als er sneeuw ligt… of het een tijd lang geregend heeft wordt het hier een grote blubbermassa. De kinderen zijn vreselijk smerig. Ze hebben bijna geen tanden (of zwarte stompjes) en ze stinken naar urine en diesel tegen de beestjes in het haar. De meeste kinderen zijn niet zindelijk en zij worden ook niet gewassen. Zindelijk worden is ook erg moeilijk omdat er in het dorp geen toiletten waren (nu is er een toiletgebouwtje bij de opvang maar die staat achter een hek) en er is geen huisje met stromend water en dus moeten ze vaak een end lopen voor water. Tandenpoetsen hebben ze hier nooit van gehoord, dus bij de tijd dat ze 4/5 jaar oud zijn hebben ze al zoveel rotte plekken op hun tanden dat ze niet eens meer kunnen poetsen omdat dat te zeer doet. Al met al besef je daar wel hoe goed wij het hebben.

Na deze ervaring gingen we bij Annemieke haar nieuwe huisje kijken. We hadden heel wat spullen mee, dus deze werden eerst gelost.(maar onze camera vergeten) Annemieke werkt voor een andere stichting en zij hebben dit huisje gekocht en nu moet het verder opgeknapt worden. Het is klein maar het komt goed. De eerste ruimte is een slaapkamer met 5 bedden voor noodgevallen, de 2e is een speelkamer en deze is ook bijna af. Haar nieuwe keuken is ook al  geplaatst en de 2 kamers erachter worden nog verbouwd, zodat Annemieke daar kan wonen. Om 13.00 uur (NT) zou er weer eten klaar staan voor ons in het kindertehuis (erg belangrijk voor Roemenen ….visite moet goed te eten hebben) dus moesten we terug. We wilden Annemieke graag nog helpen in haar huisje. Onze ervaring met verbouwen zou ze goed kunnen gebruiken maar ja. Annemieke blijft ook eten want Imola d’r

moeder verstaat ons niet en wij haar niet, dus kan Annemieke de taak van tolk op zich nemen. Na het eten hebben we onze spullen bij elkaar gezocht en in de vrachtauto gezet. Om 16.00 uur zijn we na vele bedankjes gegaan.HPIM2602

Maandag 24-8-2009

We zijn vanmorgen om 6.45 uur (NT) vertrokken uit Roemenie. Wat een week hebben we gehad. Het is mooi om te zien hoe het landschap maar vooral de huizen veranderen. Het gaat van hele kleine huisjes naar grotere en van kleine “boerderijtjes” naar westerse huizen. Eerst Roemenie, dan Hongarije en dan Oostenrijk (met z’n grote boereplaatsen) en dan over naar Duitsland. Een lange dag rijden. Ook de wegen gaan van hobbelige wegen met haarspeldbochten over in 4/6 baans snelwegen. Onderweg zijn we om 19.30 uur gestopt om te eten, maar we wilden nog wel even door zodat we Dinsdag niet al te veel rijuren meer moesten. Om 0.30 uur reed ik in Würzburg een autohof op om te gaan slapen.

Dinsdag 25-8-2009

We zijn om 8.30 uur weer vertrokken. Op naar Nederland, naar de kinderen. Door Duitsland ging het nu ook weer goed en we zijn niet aangehouden. De grens naar tussen Duitsland en Nederland valt op, omdat het meteen zo’n stuk drukker is op de wegen. Bij Uitgeest wordt het voor mij echt tijd om naar de wc te gaan, dus stoppen we daar even. Een snelle bak koffie en door naar Heerhugowaard. Bij Alkmaar gaat er voor het eerst tijdens de rit een scheut koffie over de rand van de beker. De wegen in Nederland….je verwacht dat ze goed zijn maar dan heb je zomaar een hobbel. Bij Heerhugowaard staan we ook voor het eerst in de file. Dat hadden we in de laatste week ook nog niet meegemaakt.

In Heerhugowaard hebben we de motor gelost van Maarten. Hij moest natuurlijk even op het parkeerterrein uitgeprobeerd worden. Na ons verhaal gedaan te hebben kregen we de vraag of we 6 september naar Bulgarije toe konden. Nou moeten we geloof ik ook af en toe nog werken dus dat word hem niet. We hebben de spatborden er weer opgesleuteld en terug gereden naar Winkel. Natuurlijk eerst even bij de kids langs. O, wat fijn om ze weer in je armen te sluiten. Oma had het eten klaar staan voor ze, dus hebben wij de trekker leeggehaald. Deze moet vanavond weer op de zaak zijn en daarom moet hij leeg en schoon. Geert gaat natuurlijk mee met papa om de auto terug te brengen en Freek hoort mijn verhalen aan. ’s Avonds hebben we natuurlijk visite om ons verhaal te horen. En daarna…..lekker weer in ons waterbed. Morgen gaat het gewone leven weer beginnen en wacht er weer een werkdag. O ja mijn bestuurderskaart ligt in Schagen. Die kan ik dus op gaan halen.

Wat een ervaring. We gaan zeker terug en ik hoop dat we dan langer kunnen blijven om te helpen. Ik hoop dat u genoten heeft van mijn verhaal.
Als u de mensen van Stichting Promotie en de v.d. Heerik foundation wilt steunen vraag dan gerust.

En de mensen van de stichting en de foundation…..bedankt dat ik dit mocht meemaken met Roel.

Astrid Hooiveld-Spaansen